Een hele goede morgen en fijn dat je weer luistert! Ik ben Ronald en we beginnen vandaag met
“Above all” van Michael W. Smith
Openbaring 21:1-5
Ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Want de eerste hemel en de eerste aarde zijn voorbij, en de zee is er niet meer. Toen zag ik de heilige stad, het nieuwe Jeruzalem, uit de hemel neerdalen, bij God vandaan. Ze was als een bruid die zich mooi heeft gemaakt voor haar man en hem opwacht. Ik hoorde een luide stem vanaf de troon, die uitriep: ‘Gods woonplaats is onder de mensen, Hij zal bij hen wonen. Zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal als hun God bij hen zijn. Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.’ Hij die op de troon zat zei: ‘Alles maak Ik nieuw!’
Een hele nieuwe wereld…
Sommige dingen kun je je gewoon geen voorstelling van maken, hoezeer je ook je best doet. Natuurlijk staan er allerlei beschrijvingen van de hemel in de Bijbel, maar het zal zo anders zijn als alles wat we hier kennen dat je geen vergelijkingen kunt trekken, en dat maakt het een beetje moeilijk. Als je mij bijvoorbeeld vraagt hoe een mandarijn proeft dan zal ik waarschijnlijk zeggen dat het iets weg heeft van een sinaasappel of als je mij vraagt naar de indeling van mijn appartement dan zou ik kunnen zeggen dat het ongeveer net zoiets is als dat van ome Cor. Maar wat nou als je helemaal geen vergelijkmateriaal hebt? Elma, mijn vrouw zei eens tegen me, toen we in het Zwarte Woud op een hoge berg stonden en uitkeken over het dal: “We leven hier in de schaduwlanden, maar als het hier al zo mooi is, hoe mooi zal de hemel dan wel niet zijn?” Twee weken later haalde God haar naar huis…
Je luisterde naar nummer 818 van Opwekking: “Op die dag”
ik heb weleens een mooi verhaal gelezen over hoe moeilijk het kan zijn om ergens in te geloven dat je niet zien kunt en nergens mee kunt vergelijken. Dat ging ongeveer zo:
In een baarmoeder zaten twee baby’s. De ene vroeg aan de ander: ‘Geloof jij in leven na de bevalling?’ De ander zei, ‘Maar, natuurlijk. Er moet ‘iets’ zijn na de bevalling. Misschien zijn we hier om ons voor te bereiden op wat hierna komt.’ ‘Nonsens’, zei de eerste. ‘Er is geen leven na de bevalling. Wat voor leven zou dat zijn?’ De tweede zei, ‘Ik weet ’t niet, maar er zal in ieder geval meer licht zijn dan hier. Misschien lopen we wel met onze benen en eten we uit onze monden. Misschien hebben we andere zintuigen die we nu nog niet snappen.’ De eerste reageerde, ‘Dat is absurd! Lopen is onmogelijk. En eten met onze monden? Ridicuul! De navelstreng voorziet ons van voeding en alles wat we nodig hebben. Maar de navelstreng is zo kort. Leven na de bevalling moet dus logischerwijs uitgesloten zijn.’ De tweede volharde, ‘Nou, ik denk dat er iets is en het is anders dan hier binnen. Stel dat we de navelstreng niet meer nodig hebben.’ Waarop de eerste reageerde, ‘Nonsens. En wat dan als er leven zou zijn, waarom is er dan niemand ooit van teruggekomen? Bevallen is het einde van het leven, en in het post bevallingstijdperk is er niets dan donkerte, stilte en de ondergang. Het brengt ons nergens.’ ‘Ik weet het niet hoor’, zei de tweede, ‘maar we zullen mama in ieder geval ontmoeten en zij zal voor ons zorgen. ‘Mama? Geloof jij echt in mama? Dat is ronduit lachwekkend. Als mama bestaat waar is ze dan nu?’ De tweede zei: ‘Ze is overal en om ons heen. We zijn omgeven door haar en we zijn van haar. Het is in haar waar we leven. Zonder haar zou deze wereld niet bestaan.’ ‘Nou, ik zie haar niet. Dus het is niet meer dan logisch dat ze niet bestaat.’ zei de eerste. Waarop de tweede antwoorde, ‘Soms, als je stil bent en je je focust en echt, echt goed luistert, kun je haar aanwezigheid voelen en kun jaar liefdevolle stem horen die roept van boven. Ja, volgens mij kan ik zelfs haar hart voelen kloppen…’
Dit was Eline met het liedje: “Veilig”
Marcel
Enige tijd geleden heb ik afscheid genomen van een goede vriend. Hij was pas 53 jaar oud, getrouwd en vader van 5 kinderen, waarvan de jongste slechts 12 jaar oud is. Vorig jaar heb ik hem nog horen preken in een baptistengemeente in Hoogeveen, een prachtige preek! En hij stond daar zo zelfverzekerd dat ik de indruk kreeg dat hij dit al vele malen eerder had gedaan! Maar toen ik hem er later over sprak vertelde hij me dat hij nog nooit eerder had gepreekt. Wat we toen nog niet wisten is dat zijn eerste preek ook tevens zijn allerlaatste zou zijn, want korte tijd later kreeg hij de diagnose die het leven van hem en zijn gezin voorgoed zou veranderen. Het is triest om te zien hoe een vitale man in korte tijd verandert in iemand die dag en nacht afhankelijk is van anderen. De afgelopen maanden bezocht ik hen zo ongeveer elke week en spraken we vaak met elkaar over de hemel. Hij had er veel vragen over, vragen die ik ook niet allemaal kon beantwoorden. Want weet je, als je jong en gezond bent kun je uit volle borst zingen over hoe graag je naar de hemel wilt, maar sta je eenmaal aan de grens dan voelt het toch anders. Je denkt praktischer, zou het liefst een paar foto’s onder ogen krijgen, net als wanneer je je voorbereid op een mooie vakantie…
Ik moet er de laatste dagen vaak aan denken hoe weinig we eigenlijk van elkaar weten. We kennen de buitenkant, dat wel. We zien het charisma, het temperament in elkaar. We zijn onder de indruk van elkaars persoonlijkheid. We zien elkaars “optreden”, zou ik het haast willen noemen, in het theater van ons leven. Maar wie zijn we nog wanneer alles wegvalt? Wanneer de lichten doven en het publiek naar huis is? Want weet je, karakter is datgene dat overblijft wanneer niemand meer kijkt… En ik voelde me bevoorrecht dat ik iets van dat karakter in Marcel mocht ontdekken, nadat het applaus was gestopt en het podium leeg was. En zo zal ik me hem altijd blijven herinneren, als een man die zielsveel van het leven hield, maar klaar was voor de eeuwigheid. Een oud lied zegt: “Is uw paspoort getekend, o mens?” Zijn paspoort was getekend…
Kari Jobe met: “Be still my soul”
Ik mocht spreken tijdens de uitvaartdienst. Hij had me gevraagd of ik daar eventueel bereid toe zou zijn en, hoewel ik het best heftig vond heb ik hem met heel mijn hart gezegd dat ik het als een eer zou beschouwen. Ik heb die ochtend gesproken over twee jonge mannen die allebei tegelijk door de apostelen geroepen werden om die eerste gemeente uit het boek Handelingen te dienen. Filippus en Stefanus. Filippus zie je vervolgens als een speer gaan! Hij staat aan het hoofd van een enorme opwekking in de stad Samaria, krijgt vervolgens bezoek van een heuse engel die hem vertelt dat hij op weg moet gaan naar de weg die van Jeruzalem naar Gaza loopt, waar hij dan vervolgens een eenzame reiziger aantreft die hij mag vertellen over Jezus. Het was een Ethiopische man die als eerste bekeerling terugkeert naar zijn Afrikaanse continent om daar de blijde boodschap door te brengen. Vervolgens zien we hoe Filippus op wonderbaarlijke wijze door God wordt opgepakt en later op een plek, zo’n 150 kilometer verderop wordt teruggezien, waar hij gewoon rustig doorgaat met het brengen van het evangelie. Twintig jaar later komen we hem nog een keertje tegen in het boek Handelingen. Een lang en vruchtbaar leven vol wonderen!
Wat een contrast met die andere man, Stefanus. We zien hem slechts één keer preken, waarna hij als martelaar moet sterven. Ik moest denken aan de overeenkomst met Marcel, mijn vriend. Ik heb het de laatste maanden nog vaak gehad over zijn ene preek die het thema had: “Genade, wat doe jij ermee?” en heb ook tijdens de uitvaartdienst die oproep opnieuw gedaan, Want het is waar, God schenkt ons zijn genade. Hij gaf Zijn eniggeboren Zoon in de dood, opdat iedereen die in Hem gelooft vergeving van zonden zou ontvangen en voor eeuwig bij Hem zou mogen leven. Jezus nam als het ware jouw en mijn zonden op Zich en aanvaardde de straf die wij eigenlijk verdienden door onze overtredingen. Hij stierf de kruisdood voor jou en mij. Wat een geschenk! Maar je moet het wel aannemen. Heb je dat nog niet gedaan? Dan mag je eenvoudig je handen vouwen en zeggen: “Dank u wel Here Jezus, dat U voor mij bent gestorven en de straf voor mij droeg. Ik wil U uitnodigen om in mijn hart te komen wonen, ik wil graag bij U horen.” Want weet je, bidden is niet zo moeilijk als we vaak denken. Het is gewoon praten met je Vader in de hemel, zoals je gewend bent (of was) te doen met je aardse vader.
Ze beschuldigden Stefanus van van alles en nog wat, maakten hem belachelijk en te schande, terwijl ze met stenen naar hem gooiden. Mensen kunnen zo gemeen zijn. Bedenk dan altijd dat God zo heel anders over jou denkt. Het doet er niet toe wat mensen over je zeggen, maar wat God over jou zegt. Luister naar het liedje: “You say”, gezongen door de acapella groep Noteworthy.
Elma
Zo moest ik twee-en-een-half jaar geleden veel te vroeg afscheid nemen van Elma, mijn lieve vrouw. Dat was niet makkelijk. Ik heb het later weleens vergeleken met het wegbrengen van een geliefde zo’n tochtige luchthaven. Je kent het wel, je helpt haar nog bij het opstapelen van haar koffers op zo’n karretje en loopt daarna samen naar de incheckbalie. Je maakt wat luchtige opmerkingen, probeert tevergeefs nog een grapje, terwijl je in stilte je tranen wegslikt. Daarna drink je nog een kopje koffie bij die bekende koffiezaak, veel te duur natuurlijk, maar je hebt er alles voor over om dat moment van afscheid maar voor je uit te schuiven. Maar dan breekt dat moment toch aan, onverbiddelijk. En terwijl zij langs de douane loopt en haar paspoort laat afstempelen blijf ik daar alleen achter. Als ze doorloopt kijkt ze nog één keer om, en ze lacht, en zwaait. En ik lach terug, en zwaai, want straks in de auto op weg naar huis zou ik nog genoeg tijd hebben voor mijn eigen verdriet. Aan alle kanten wordt ik gepasseerd door reizigers, iedereen op weg naar zijn of haar eigen bestemming, Ze lijken me niet eens op te merken, terwijl ik mijn uiterste best doe om nog een laatste glimp op te vangen van haar parmantige gestalte, van haar vastberaden tred. Ach, weet je, ze is allang ergens in de verte een hoek omgegaan, maar soms, heel soms merk ik dat ik daar nog altijd sta… en zwaai… en lach…
Je luisterde naar Sanne met: “Door de wind”
Mijn allerlaatste concert
Afscheid nemen? Het is niet makkelijk. Maar voor ons allemaal komt ooit het moment van loslaten. Ik heb het als volgt onder woorden proberen te brengen:
Ik zie de lichten een voor een doven, zie het doek vallen voor de allerlaatste keer. En terwijl de echo van het laatste applaus langzaam wegebt, kijk ik nog eenmaal om me heen. Dit was het theater van mijn leven. Dit was het podium waarop ik mocht staan. Dit waren de mensen die van me hielden, naar me kwamen luisteren, me bewonderden. En dan opeens is alles voorbij!
Het publiek is weg, het podium is leeg; en bij het vage schijnsel van een verre straatlantaarn zie ik slechts mijn eigen schaduw, klein en onbeduidend…
Aarzelend loop ik nog één keer naar mijn oude piano toe en raak voorzichtig de verweerde toetsen aan. Het is alsof ik afscheid neem van een oude vriend, en in zekere zin is dat ook zo. Samen maakten we muziek, samen konden we lachen, huilen, dromen, verlangen… Ik vertelde mijn oude piano vaak de dingen die ik aan niemand anders kwijt kon…
En dan, als vanzelf beginnen mijn handen te bewegen over de toetsen en zweef ik weg op de tonen van de muziek. Oude melodieën die mijn levensverhaal vertellen.
Een verhaal van lang vervlogen dromen en verborgen verlangens. Maar bovenal van intense dankbaarheid voor de vele kleine momenten van stil geluk, en voor Zijn oneindige geduld met mij, ook in tijden waarin mijn hart koud was en afstandelijk…
Als ik eindelijk opkijk van mijn handen merk ik dat ik niet langer alleen ben, sterker nog: Hij was er de hele tijd al: Mijn Heer! Hij was speciaal gekomen om naar mijn laatste concert te luisteren! En pas als ik in zijn ogen kijk dringt het tot me door dat Hij elke noot begreep, elke nuance, ieder detail…
En als ik tenslotte met weemoed in mijn hart probeer om nog eenmaal die oude dromen te doen herleven, dromen door de tijd zelf overgeslagen, dan is het alsof Hij zegt: “Stil maar, op een dag zal ik het je allemaal wel uitleggen. Hou nu Mijn hand maar vast, dan neem ik je mee. Ik kijk Hem aan en vraag: “Waarheen Heer?” En met ogen vol liefde zegt Hij eenvoudig:
“Naar huis…”
Dit was Sandy Patti met het lied: “The stage is bare”
De seizoenen van het leven
Ik herinner me de lentezon die ik zag op jouw gezicht. Verlegen stralen in een streven om de wereld hoop te geven maakten mijn moede hart zo licht…
Ik herinner me onze wolkenloze zomers, warm en zwoel. Het glinsterende gras vol dauw en de hemel o, zo hemelsblauw. En die lange zomeravonden zo koel…
Ik herinner me de tintelfrisheid van ‘t najaarse seizoen. De lucht soms wel wat kil en koud, de kleuren prachtig geel en goud, tot aan bruin en paars en vermiljoen…
En de winter? Die kwam veel te vroeg dat jaar. ‘t Voelt allemaal zo leeg en kaal, de wereld lijkt zo grauw en schraal. ‘k Mis onze zomers, onze zon en jouw stoel op mijn balkon. ‘k Mis die vertrouwde woordjes, zoals: ‘ons’, en: ‘samen’ en: ‘elkaar’…
Lynda Randle met: “He will carry you”
No more night…
Er staat een mooie tekst in Psalm 103 met de belofte dat God onze jeugd zal vernieuwen zoals die van een arend. Een prachtige tekst! Want wie wil dat nou niet? Voor altijd jong zijn? Als ik met Elma samen door de winkelstraat liep dan waren er steevast een paar van die winkels waar ze absoluut niet aan voorbij kon lopen. We moesten er altijd even naar om te ruiken aan de talloze flesjes parfum en allerlei soorten crème die je huid soepel houden. En intussen tikt de klok genadeloos verder. ‘s Morgens voor de spiegel ontdek je een nieuwe grijze haar, een rimpeltje die er voorheen nog niet was. Weet je, ik ben inmiddels de seniorenleeftijd al gepasseerd, maar heb af en toe de neiging om net als Jozua in het Oude Testament uit te roepen: “Zon, sta stil!” Want als die stil staat… dan staat de tijd immers ook stil?
En dan kom je opeens zo’n prachtige tekst tegen, als een oase temidden van een woestijn van neerslachtige gedachten. Hij zal onze jeugd vernieuwen als die van een arend… Wat mooi…
Nee, we hebben geen brochure gekregen van de hemel, maar we weten dat Jezus heeft gezegd dat Hij daarheen zou gaan om ons een woning te bereiden. Nee, ik kan je geen foto’s laten zien van hoe het er allemaal uit zal zien, maar kan je wel verklappen dat alles wat we hier kennen op Aarde slechts een schaduw is vergeleken bij die hele nieuwe wereld die Hij voor ons heeft bereid. Op die plek aan de overkant, waar de klok niet langer tikt en het concept ‘tijd’ nog slechts een vage herinnering zal zijn. Waar geen nacht meer is en God zelf de tranen van onze ogen zal afwissen.
Afsluiting
En dit was hem weer voor vandaag. We sluiten af met “Al de weg leidt mij mijn Heiland”, gezongen door Joke Buis. Fijn dat je luisterde en hopelijk tot volgende week, zelfde tijd, zelfde zender. Als je wilt reageren op deze uitzinding dan lan dat via ronald@omroepassen.com Ik wens je een helce mooie zondag toe!