Een hele goede morgen en fijn dat je weer luistert. Ik ben Ronald en
hier is Sandi Patty met “Via Dolorosa”
Toen Jezus, hangend aan het kruis zijn laatste adem uitblies leek voor de discipelen alles verloren. En zijn vijanden lachten en dachten dat ze nu eindelijk van Hem af waren, maar ze hadden geen idee van wat hen nog te wachten stond!
Want weet je:
Goede Vrijdag was niet het einde, maar slechts het begin. En toen Jezus twee dagen later opstond uit de dood, besefte Satan dat hij zijn hand lelijk had overspeeld en daarmee zijn eigen doodvonnis had getekend. En toen brak de Pinksterdag aan. Ik noem het weleens: Gods D-Day, de dag die de tijdsbalk van de geschiedenis voorgoed in tweeën splijten en het startschot zou zijn voor het enorme leger dat God op de been zou brengen, een leger zo machtig dat zelfs de poorten van de hel er niets tegen zouden kunnen beginnen!
Amy Grant met “El-Shaddai”
Gods D-Day
Ik moet deze dagen regelmatig denken aan D-Day, nu ruim 81 jaar geleden. De dag waarop de geallieerden besloten dat het de hoogste tijd was om Europa te bevrijden uit handen van Nazi Duitsland. Wanneer ik mijn ogen sluit kan ik het in gedachten voor me zien… 6000 oorlogsschepen opdoemend vanuit de grijze nevels van een onstuimige zee, terwijl de aarde beeft onder het gedreun van 12.000 vliegtuigen en het schaarse licht van een bange dageraad wordt verduisterd door de komst van 20.000 parachutisten… en een legermacht van 156.000 manschappen. Het moet een angstaanjagende aanblik zijn geweest voor de soldaten van de Duitse wehrmacht bij het aanbreken van die grauwe, kille zesde juni 1944, de datum die de geschiedenis in zou gaan als “de langste dag”. De dag waarop zoveel jonge mensen hun leven gaven voor onze vrijheid. In gedachten zie ik ze liggen, in de branding, langs de vloedlijn en op de stranden van de Normandische kust, terwijl hun stervende ogen verlangend kijken naar het land dat zijzelf nooit zouden binnengaan. Ze hadden geleefd, gevochten en waren gestorven voor iets dat zoveel verder ging als hun eigen verlangens, plannen en dromen…
Maar aan het einde van die allerlangste dag werd er een vlag gehesen om het eerste stukje land te markeren dat de geallieerden hadden teruggepakt uit de klauwen van een meedogenloze vijand! En dat brengt me tweeduizend jaar terug in de tijd toen God zelf Zijn banier oprichtte op een heuvel genaamd Golgotha, een banier in de vorm van een kruis, waarmee Hij zei: “Dit is Mijn wereld!”
Dit was The Gaither Vocal Band met: “Let freedom ring”
In het Oude Testament werden profeten soms ook wel “Zieners” genoemd. Zij zagen dingen die anderen misten. Zien is iets anders als kijken. Ik kan naar jou kijken en toch volkomen missen wat er echt in je omgaat. Zien we de pijn van die ander nog wel? Of kijken we gemakshalve maar weg? Als ik heel af en toe weleens in een trein zit valt het me op dat iedereen in zijn eigen wereldje zit, telefoon in de hand en maar kijken. Ik vind dat best wel zorgwekkend. En ‘s avonds op de bank kijken we rustig verder, terwijl de publieke omroep m et tevredenheid de kijkcijfers in de gaten houdt. We kunnen al kijkend op onze telefoons, computers en tv’s ook veel mooie dingen in het leven mislopen doordat we het leven bekijken vanaf een veilige afstand. Gewoon als toeschouwer. We zijn als het ware niet meer dan een figurant in het draaiboek van ons eigen leven in plaats van dat we daarin een actieve rol te spelen!
Ik moet bijvoorbeeld denken aan Generaal Eisenhouwer tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij ZAG de eindoverwinning, anders had hij zijn legers niet de zee over gestuurd. En hij handelde naar wat hij ZAG. Of bijvoorbeeld een Winston Churchill die tijdens die bange oorlogsjaren in staat bleek om de hoop erin te houden bij het volk. Noch Eisenhouwer, noch Churchill namen genoegen met een bijrolletje als figurant of toeschouwer. En de wereld zou er vandaag anders uit hebben gezien als deze twee mannen niet de moed hadden gehad om op te staan en te ZIEN wat anderen misten: De overwinning! Weet je, de wereld heeft vandaag misschien wel meer dan ooit behoefte aan Zieners en niet aan toeschouwers. Misschien iets om over na te denken.
Ik heb eens een afbeelding gezien van een Amerikaanse vlag, totaal doorzeefd met kogelgaten. Een van de geallieerde soldaten had namelijk bij aankomst op het Normandische strand met gevaar voor eigen leven een vlag in het zand neergeplant, terwijl de kogels hem om de oren vlogen! De vlag is bewaard gebleven als een stille getuige van die ene man die temidden van zoveel terreur en angst in staat was de overwinning te ZIEN, hoewel er nog maandenlang zware gevechten zouden volgen en er nog vele soldaten zouden sneuvelen.
Hier is Mariah Carey met het nummer: “Hero”
Jezus zal op een dag terugkomen op de wolken en elk oog zal Hem zien, live op CNN! De vraag is echter: kun je Hem ook vandaag ZIEN, op dagen waarop de zon verborgen gaat achter de wolken? Op momenten waarop het leven meer weg heeft van een tragicomedy als van een mooi avontuur? Kun je Hem nog zien, terwijl iedereen om je heen beweert dat Hij niet bestaat? Kun je Hem nog zien, ondanks het feit dat je je kracht voelt afnemen, terwijl je met weemoed terugdenkt aan al je mooie dromen die door de tijd zelf lijken te zijn vergeten? Het is niet moeilijk om te geloven zolang alles je voor de wind gaat. Maar wat als de stormen opsteken? In gedachten moet ik denken aan de discipelen in hun boot op die mooie, zonovergoten dag met de wind in de zeilen. Jezus deed een dutje op het achterschip en alles leek koek en ei. Het leven lachte hen toe en misschien hebben ze wel met elkaar gesproken over alle geweldige dingen die ze al mee hadden gemaakt met deze Timmerman uit Gallilea. Maar toen begon het te waaien, en niet zo’n beetje ook! De wind veranderde in een storm en ik heb me laten vertellen dat het enorm kan spoken daar op dat meer van Galilea! Weg waren de mooie verhalen, weg was de grootspraak, weg was ook hun geloof… Ze hadden notabene Jezus zelf aan boord, maar gingen er al helemaal vanuit dat ze met schip en al ten onder zouden gaan. Ze hebben van alles geprobeerd om de situatie te redden: de zeilen reven, de roeispanen hanteren om het schip met de kop in de wind te houden, emmers vol water scheppen en overboord gooien. Alles wat ze konden bedenken deden ze, maar niets hielp. Tenslotte was er iemand die zo bijdehand was om Jezus wakker te maken. En soms vraag ik me weleens stiekem af of Jezus niet allang wakker was. Wie kan er tenslotte rustig slapen temidden van een orkaan, omringd door mensen die van alles door elkaar heen schreeuwen. Ik vraag me af of Hij niet gewoon rustig afwachtte op hoe lang het zou duren totdat ze eindelijk tot het besef zouden komen dat ze het zonder Hem niet zouden redden. En toen ging Hij midden in de boot staan, zijn armen uitgestrekt, en sprak vol van gezag tegen de wind en de golven: “Zwijg, wees stil!” En toen bleek dat zelfs de storm zijn stem herkende en gehoorzaamde… Stormt het op dit moment in jouw leven? Spoelen de golven over je dek en heb je het gevoel dat alles verloren is? Betrek Hem dan bij jouw strijd. Denk niet dat Hij ligt te slapen, want Hij weet precies waar jij doorheen gaat op dit moment!
En weet je, “waar Hij verschijnt, dat zegt het volgende lied, daar wordt alles nieuw…”
Joh.20:11-17
“Maria Magdalena stond nog bij het graf en huilde. Huilend boog ze zich naar het graf, en daar zag ze twee engelen in witte kleren zitten, een bij het hoofdeind en een bij het voeteneind van de plek waar het lichaam van Jezus had gelegen. ‘Waarom huil je?’ vroegen ze haar. Ze zei: ‘Ze hebben mijn Heer weggehaald en ik weet niet waar ze hem naartoe gebracht hebben.’ Na deze woorden keek ze om en zag ze Jezus staan, maar ze wist niet dat het Jezus was. ‘Waarom huil je?’ vroeg Jezus. ‘Wie zoek je?’ Maria dacht dat het de tuinman was en zei: ‘Als u hem hebt weggehaald, vertel me dan waar u hem hebt neergelegd, dan kan ik hem meenemen.’ Jezus zei tegen haar: ‘Maria!’ Ze draaide zich om en zei: ‘Rabboeni!’ (Dat betekent ‘meester’.) ‘Houd me niet vast,’ zei Jezus…”
Die arme Maria. Ze was er bij geweest die vrijdag, toen Jezus stierf aan het kruis op Golgotha. Haar hart was gebroken en ze had al nachtenlang geen oog dicht gedaan. Op paasmorgen stond ze voor dag en dauw op om naar het graf te gaan. Het was nog donker om haar heen, hier en daar kraaide een haan, terwijl ze haar best deed om niet te struikelen over de takken die op de weg lagen. Palmtakken die slechts een week eerder door mensen van de bomen waren gerukt om voor Jezus op de grond te leggen, als het ware om er een pad mee te plaveien voor hun nieuwe Koning. “Hosanna”, riepen ze allemaal, uitzinnig als ze waren bij het vooruitzicht dat Jezus hen wel even zou verlossen van de Romeinse overheerser. Ze hadden zo’n vertekend beeld van wie Hij was en waarom Hij hier was! “Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld”, had Hij gezegd, maar daar dachten zij anders over!
Slechts een week later riepen dezelfde mensen: “Kruisig Hem!” Waarom? Omdat Hij niet in hun plaatje paste. Hou er rekening mee dat als je echt als christen door het leven wilt gaan, er altijd mensen zullen zijn die daar niet zo blij mee zijn. Er is moed voor nodig om tegen de stroom in te zwemmen. Er is moed voor nodig om vandaag de dag te beweren dat de Waarheid geen relatief begrip is, maar een naam draagt, de naam van Jezus, die van Zichzelf zei: “Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven”
Maria strompelde voort, ze kon het pad bijna niet zien, vertroebeld als haar ogen waren door de tranen. Nog altijd hoorde ze in gedachten het doffe dreunen van de hamer die de zware spijkers door de handen en voeten van Jezus sloeg. Nog altijd zag ze zijn gebroken lichaam daar hangen, bloedend uit duizend wonden, terwijl zijn ogen verlangend de menigte afzochten naar de vrienden waar Hij de beste jaren van zijn leven mee had gedeeld, de ontelbare zieken die door zijn handen waren genezen, de doden die Hij het leven had teruggegeven en de duizenden die Hij te eten had gegeven vanuit het broodtrommeltje van een kind. Maar alles wat Hij zag was een spottende menigte. En toen Hij aangaf dat Hij dorst had gaven ze Hem azijn te drinken…
Hier was Larry Ford met: “Then He bowed His head and died”
Jezus was de enige man in het leven van Maria geweest die van haar hield om wie ze was, zonder enige bijbedoeling. Hij had haar weer leren lachen en bij Hem kon ze zichzelf zijn. Het leven had haar toegelachen en kon niet meer stuk. Dacht ze… Maar nu was ze op weg naar zijn graf om zijn lichaam te balsemen, want dat was het minste dat ze nog voor Hem kon doen. Nog eenmaal wilde ze Hem zien. Ze wilde Hem nog eenmaal toefluisteren hoeveel ze van Hem had gehouden, nog éénmaal zijn koude voorhoofd kussen, maar toen ze bij het graf kwam zag ze dat die zware steen was weggerold! En zijn lichaam lag er niet meer! Vertwijfeld riep ze het uit: “Ze hebben mijn Heer weggenomen en ik weet niet waar ze Hem hebben neergelegd!” Ken jij die momenten? Waarop je vertwijfeld naar Hem zoekt, maar waar je ook kijkt, Hij lijkt verdwenen uit je leven. Je roept, maar niemand antwoord. Je bidt, maar het lijkt wel alsof de hemel jouw stem niet meer herkent…
En dan staat Jezus daar opeens, vlakbij. Maar Maria herkent Hem niet, want door haar tranen heen denkt ze dat Hij de tuinman is. Ze smeekt hem haar te vertellen waar Hij toch is gebleven! En dan noemt Hij haar naam: “Maria!” Niet: “Mevrouw”, of: “Zuster”, zoals we in de kerk wel gewend zijn te doen. Nee, Hij noemt haar bij haar naam, en dat maakt deze ontmoeting zo persoonlijk. En zal ik je eens wat moois vertellen? Hij kent ook jouw naam, Hij weet wie je bent en wat jou bezighoudt. In het Oude Testament staat: “Ik heb je bij je naam geroepen, je bent van Mij! Moet je door het water gaan? Ik ben bij je; of door rivieren, je wordt niet meegesleurd. Moet je door het vuur gaan, het zal je niet verteren, de vlammen zullen je niet verschroeien. Want Ik, de Heer, ben je God…”
Maria hoort zijn stem en die herkent ze uit duizenden! Het is Jezus zelf! Ze was zo bang geweest, dacht dat ze Hem voor altijd kwijt was, maar hier stond Hij, op slechts een armlengte afstand. Weet je, Hij lijkt soms zo ver weg. We kunnen door pijn en teleurstelling verblind raken. Misschien ben jij Hem ook kwijtgeraakt onderweg, maar Hij is jou nooit uit het oog verloren!
Jezus zegt: “Houd me niet vast Maria!” Hij wil niet dat we Hem vasthouden bij het graf. Hij wil ook niet dat wij stil blijven staan in die graftuin of op de stranden van Normandië, het wordt tijd om het land in te nemen! Maar het is niet altijd makkelijk om los te laten. Ik denk aan Abraham die de opdracht kreeg om zijn familie en vrienden achter te laten en op weg te gaan naar het land dat God hem wijzen zou. Moet je je voorstellen, je koffers pakken, alle schepen achter je verbranden als het ware, alles waar je aan gewend was de rug toekeren en nog niet eens weten waar je terecht zult komen, want dat zou God hem onderweg pas zeggen. Het leven met God is een avontuur, dat wel, maar niet altijd eenvoudig. Zelf heb ik meerdere malen afscheid moeten nemen van alles wat me vertrouwd was. Samen met met gezin hebben we eerst in Kenia gewoond en gewerkt en daarna ruim twintig jaar in Brazilië. Achteraf kan ik zeggen dat ik het zo weer zou doen, maar van te voren is het best ingrijpend om zulke avonturen aan te gaan.
Maar weet je, zolang jij maar vastklamt aan het verleden kan Gods niets nieuws doen in je leven. Zolang jij je vastklampt aan herinneringen is er geen plek meer om te dromen. Zolang jij stil blijft staan bij de pijn heb je geen oog voor de Heelmeester en zolang jij maar in de achteruitkijkspiegel blijft kijken ben je niet in staat om de mooie dingen te ZIEN die God voor jou heeft bedacht…
Heb jij Hem ook gezocht bij het graf? Ik heb zelf ooit bij dat graf gestaan, daar aan de rand van Jeruzalem. Ik ben zelfs dat graf binnengestapt. En ik kan je zeggen: het graf is leeg, want Jezus is opgestaan en leeft! En Maria? Die rende naar de stad terug om het goede nieuws te vertellen aan iedereen die het maar horen wilde!
Dit waren Larnelle Harris en Sandi Patty met: “I’ve just seen Jesus”
Er was helemaal niets heiligs aan die kribbe, daar op de velden van Efratha in Bethlehem. Jezus had geboren kunnen worden in de beste hotelkamer van de stad, als ze Hem daar hadden toegelaten. Maar Hij was niet opdringerig, en is dat nog steeds niet. Hij beweegt alleen op de plekken die wij voor Hem openstellen. En omdat de een of andere Bed and Breakfast eigenaar de blunder van zijn leven beging werd Jezus dus maar geboren in de enige plek die nog over was, een stal…
rJezus ging om met gewone mensen. Maar er was niets gewoons aan Zijn woorden. Ze verstoorden elke comfortabele ethiek.
- Hij verstoorde juridische systemen toen Hij zei: ‘Heb je vijanden lief en bidt voor hen die jou haten.’
- Hij doorbrak religieuze patronen door te verklaren dat de echte tempel van aanbidding zich in de harten van gelovigen bevond.
- Hij weigerde te discussiëren over wetten en regels die de bewegingsvrijheid van mensen beperkten, maar sprak liever met hen over hun hartsgesteldheid.
- Als Christus een filosoof was geweest, hadden ze met Hem kunnen debatteren.
- Als hij een soldaat was geweest, hadden ze tegen hem kunnen vechten.
- Als hij een religieuze fanatiekeling was geweest, hadden ze hem als een excentriekeling kunnen negeren.
- Maar Christus was Liefde, en wat doe je daarmee?
God had Jezus van het kruis kunnen verlossen, maar in plaats daarvan regelde Hij een volledige begrafenis, compleet met grafkleding, een graf en zelfs een Romeins zegel. Maar na drie dagen stond Jezus weer op en liep Hij vrij naar buiten! Er was geen keizerlijk zegel dat Hem kon tegenhouden. Er was geen loodzware steen die Hem binnenhield. Er was een complete afdeling Romeinse soldaten om ervoor te zorgen dat Hij netjes dood bleef, maar niets kon Hem stoppen toen, en niets kan Hem stoppen vandaag: Jezus leeft!
Goede Vrijdag, Pasen, Hemelvaartsdag en Pinksteren. Het zijn gedenkdagen die ons herinneren aan gebeurtenissen die onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. Dagen die ons herinneren aan een God die besloot om Mens te worden en onder ons te wonen. Een God die Zijn eigen leven opofferde om jou en mij een nieuw begin te geven en de zekerheid van een leven dat nooit meer ophoudt… En op de Pinksterdag, Gods D-Day brak er een heel nieuw tijdperk aan! Er werd een heel nieuw Bijbelboek geschreven: het boek Handelingen! En weet je, het is nog altijd niet af. Er worden nog dagelijks hoofdstukken aan toegevoegd door mannen en vrouwen die leven vanuit de zekerheid dat God echt bestaat, dat Jezus echt leeft, en dat Hij zielsveel houdt van mensen zoals jij en ik!
En dit was hem alweer voor vandaag. We sluiten af met het lied: “Groot is Uw trouw, o Heer” van EO Nederland Zingt. Wil je reageren op deze uitzending? Dat kan via ronald@omroepassen.com Graag tot volgende week, zelfde tijd, zelfde zender. Ik wens je een hele mooie zondag toe!
Hartelijk welkom bij deze podcast. Ik ben Ronald en neem je mee op een avontuur door het landschap van de Bijbel. Via de talloze verhalen in dit meest verkochte boek ter wereld probeer ik de vensters van de hemel even op een kier te zetten, zodat je een glimp kunt opvangen van wie God is en van hoe Hij naar jou kijkt…
En dit was hem weer voor vandaag. Bedankt voor het luisteren en ik zie je graag terug voor een nieuwe aflevering van Hemelvensters.
