Een hele goede morgen en fijn dat je weer luistert!
Ik ben Ronald en hier is rechtstreeks vanuit de Brooklyn Tabernacle: Worthy is the Lamb
Ieder kind heeft zo zijn eigen dromen: Als ik later groot ben dan word ik politieagent, of brandweer, of misschien verpleegster. Nou, ik had ook mijn plannen al klaar als kind, ik wilde graag piloot worden, maar ja, je wordt ouder en ziet dat het leven je toch een andere kant op stuurt. Inmiddels was ik al getrouwd en had ik kinderen toen ik op een dag een documentaire op tv zag over de kunstschilder Anton Heyboer, je kent hem vast wel. En hoe meer ik keek, des te meer ik me verbaasde over wat die man allemaal bereikt had in het leven! Hij genoot internationale faam, verdiende geld als water en als ik heel eerlijk ben moet ik zeggen dat ik – op zijn zachtst gezegd – niet echt onder de indruk was van zijn werk. Afijn, ik dacht bij mezelf: wat hij kan kan ik ook, en vast een stuk beter! Dus ik stelde mijn dromen bij en besloot dat ik kunstschilder zou worden!
Alle begin is moeilijk, dus het leek me het beste om maar ‘s nachts te schilderen, terwijl mijn vrouw en kinderen sliepen, want je weet maar nooit of het uiteindelijk toch op niets uitloopt. Nou, ik moet zeggen dat mijn eerste kunstwerk een absoluut succes was! Hij werd uitermate goed ontvangen door mijn vrouw toen ze het de volgende ochtend zag. Ze was helemaal lyrisch! Nou ja, lyrisch, ze vond het fijn dat ik zo goed met de kwast overweg kon en vroeg of ik ook eens naar de kozijnen wilde kijken…
Afijn, ik was vol goede moed, vond ook dat je een talent nooit voor jezelf moest houden. Je moet zoiets delen met anderen, bijvoorbeeld als je bezoek krijgt of zo, dus ik stelde voor om het in de woonkamer te hangen, maar daar leek Elma niet zo enthousiast over, dus stelde ik voor om het een plekje te geven in de gang, maar ook dat werd niet met gejuich ontvangen. De slaapkamer misschien? Wat dacht je van de zolder? De WC dan? Nee hoor, er was geen enkel plekje in huis waar ik mijn kunstwerk mocht tentoonstellen. Ach, zoals elke kunstenaar was ik mijn tijd waarschijnlijk al ver vooruit. Mijn kunst werd nog niet begrepen. Menigmaal heb ik gekscherend tegen mijn vrouw en kinderen gezegd dat als ik niet meer zou zijn, het ding waarschijnlijk miljoenen zou opleveren…
Je hebt geluisterd naar Delise met het liedje: “Kleine dingen”
Nee, ik zal waarschijnlijk nooit een kunstenaar worden. Ik heb mijn penselen maar in de wilgen gehangen, want als je een echte Kunstenaar aan het werk wilt zien dan moet je maar naar mijn hemelse Vader kijken. Hij maakte in slechts vijf dagen vanuit een totale chaos een prachtig paradijs, compleet met alle kleuren, geuren en levensvormen! Van de grappige aapjes tot de indrukwekkende tijgers. Van de enorme olifant tot het piepkleine lieveheersbeestje met zijn mooie stippen. Wil je graag een wonder zien? Kijk dan eens naar hoe een onooglijk rupsje zich ontpopt tot een prachtige vlinder!
Of naar de manier waarop een sneeuwklokje dwars door de koude, harde grond in staat blijkt om zijn weg te vinden naar het zonlicht… En jij? Hoe lang heeft jouw winter al geduurd? Die koude winter waar maar geen einde aan lijkt te komen? Weet toch dat jouw hemelse Vader je hart zo ontzettend graag opnieuw wil verwarmen met de eerste warme zonnestralen van een hele nieuwe lente…
Je luisterde naar Sela met het lied: “Een toekomst vol van hoop”
Wonderen? Ach, je komt ze overal tegen, zolang je het maar wilt zien! Het is niet voor niets dat de Bijbel zegt: “De dwaas zegt in zijn hart: “Er is geen God”. De voormalige President van de Verenigde Staten, Ronald Reagan zei eens dat hij atheisten niet kon begrijpen en dat hij soms de verleiding voelde opkomen om er een aantal bij hem thuis uit te nodigen op een 5 gangen diner met de heerlijkste gerechten en hen dan achteraf te vragen of ze geloofden dat er een kok in de keuken stond…
In Genesis 1:27-28 staat:
En God schiep de mens naar Zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen. En God zegende hen en God zei tegen hen: Wees vruchtbaar, wordt talrijk, vervul de aarde en onderwerp haar, en heers over de vissen van de zee, over de vogels in de lucht en over al de dieren die over de aarde kruipen!
En dan staat er in vers 31:
“En God zag al wat Hij gemaakt had, en zie, het was zeer goed!”
Het is net alsof de grote, hemelse Kunstenaar een paar passen naar achteren zet om Zijn meesterwerk te overzien en dan zegt: “Ja, dit is precies zoals Ik heb bedoeld heb!” En dan, met een paar snelle penseelstreken plaatst Hij zijn eigen naam in de rechter benedenhoek, alsof Hij wil zeggen: “Dit is Mijn schepping…”
Dit was Bebe Winans met: “Seeing for the first time”
“Daar zij licht, en daar was licht”. Voordat God ook maar iets van zijn schepping tot leven riep maakte Hij het licht. Hij draaide als het ware de lichtschakelaar om, want God weigert absoluut om in het donker te werken. En dat terwijl de zon, maan en sterren pas op dag 4 werden gemaakt! Maar God werkt niet in het donker. Het eerste dat Hij doet wanneer jij jouw hart voor Hem opent is het licht aansteken. Misschien kun jij je puinhopen niet meer overzien, misschien drijven er teveel wolken voor de zon en weet je niet meer waar je moet beginnen. Onthoud dan dat de God die slechts vijf dagen nodig had om vanuit een volkomen duistere chaos een zonovergoten paradijs te maken, diezelfde God wil ook jouw Vader zijn! En Hij wil ook in jouw leven die woorden uitspreken: “Daar zij licht…”
Dit was Shery Easter met: “Praise His Name”
Weet je, God doet nooit half werk. Alles wat Hij doet, doet Hij met hart en ziel. Ik zou al onder de indruk zijn geweest van een stuk of honderd sterren aan de hemel, maar nee, God besloot dat er alleen al in ons Melkwegstelsel 300 miljard sterren moesten komen. En alsof dat nog niet genoeg was maakte Hij ook nog eens 2000 miljard Melkwegstelsels! Dat is toch helemaal niet te bevatten? En ik zou al onder de indruk zijn van 3 kleuren: Rood, Groen en Blauw. Maar God niet. Wist je dat je met het blote oog in staat bent om 10 miljoen verschillende kleuren te onderscheiden? Tenslotte denk ik ook aan al die ontelbare dierensoorten en hoe God Zich heeft uitgeleefd in het maken bedenken van de majestueuze schoonheid van een Pauw, de adembenemende zang van een Nachtegaal en de overweldigende geur van de Jasmijn. God bereidde een adembenemend mooie wereld voor, voor jou en voor mij …
Het Urker Mannenkoor met: “Hoe groot zijt Gij”
Tja, en toen brak de zesde dag aan en schiep Hij de mens. Ik moet soms denken aan het uitzien naar ons allereerste kleinkind, Elena. Negen lange maanden hadden we gewacht en in gedachten ons voorgesteld hoe groot ze inmiddels zou zijn. Het was zo leuk toen we konden vaststellen hoe ze begon te bewegen en we konden bijna niet wachten op haar komst! Als de dag van gisteren herinner ik me dat ik op een zaterdagochtend vroeg, terwijl iedereen nog lag te slapen, zachtjes de babykamer in liep en vol bewondering keek naar hoe alles al klaar lag voor dat kleine, nieuwe mensje. In de kast hingen haar piepkleine jurkjes en in de lade haar rompertjes. Op het aankleedkussen zag ik een zachte borstel liggen en ik kon het niet nalaten even te ruiken aan het flesje babylotion. En daar in de hoek stond haar wiegje, met het gele dekentje dat Elma met zoveel liefde en geduld had gebreid… Alles was klaar en het wachten was alleen nog maar op dat nieuwe, kostbare mensje…
Zo maakte God als het ware ook de “Kinderkamer” klaar voor Adam. Alles was er: bomen, planten, dieren, kabbelende beekjes en rivieren. En toen brak dan eindelijk de zesde dag aan en maakte Hij de mens naar Zijn evenbeeld. Kun je je voorstellen dat Adam op God leek? Spiegels waren er nog niet in die mooie tuin, maar wanneer Adam zich boog om naar het gladde wateroppervlak te kijken dan zag hij het gezicht van God weerspiegeld… En heb je ooit beseft dat God alles heeft gemaakt met zijn woord? Gewoon door te spreken? Maar toen hij de mens maakte, maakte Hij letterlijk zijn handen vuil, want de Bijbel vertelt ons dat Hij de mens vormde vanuit het stof der aarde. Adam werd als het ware geboetseerd zou je kunnen zeggen. En toen hij klaar was blies God op hem en werd hij tot een levend mens. Bijzonder… In Psalm 139 staat dat God ook jouw vormeloos begin heeft gezien, dat Hij je heeft gekend nog voordat je geboren was. Ach, je bent zo kostbaar in zijn ogen…
Adam leefde in een volmaakte wereld, maar er ontbrak nog iets. Hij was, zoals ik soms gekscherend zeg, de meest wanhopige vrijgezel die de wereld ooit heeft gezien. Er waren nog geen datingsites, maar zelfs als die er geweest waren dan was hij daar nog niets mee opgeschoten. Er was nog geen vrouw voor hem. Adam had zoveel om gelukkig over te zijn, maar God had allang gezien dat hij nog niet compleet was. En daarom bracht Hij hem onder narcose. Ja echt! Er staat dat God een diepe slaap over Adam liet vallen. En toen nam Hij een van Adams ribben en bouwde daaruit een vrouw. Eva was letterlijk een rib uit zijn lijf! Ach, wat moet ze mooi zijn geweest… Adam was de kroon op de schepping, maar ik als man ben ervan overtuigd dat Eva het ware Kunstwerk was…
Dit was een lied uit mijn eigen jeugd, genaamd: “Adam, where are you?” en gezongen door Don Fransisco. Ik heb geprobeerd de tekst vrij voor je te vertalen en in een gedicht als volgt samen te vatten:
Zonder kleren, zonder schaamte
in een tuin die God zelf maakte met zijn mond.
Bewoners van een landgoed
vol van vreugde waar de pijn nog niet bestond.
Heel het morgenlicht rondom hen
vierde ’t leven met een lied dat net begon.
En in de schoonheid van de onschuld
danste een echtpaar vol verwachting in de zon.
Maar de koning van de leugen,
de meester van misleiding zag zijn kans.
Hij verleidde daar de mensheid
en beroofde ’t Paradijs van al zijn glans.
Bij het vallen van de avond
stil verscholen in de schaduw een boom
zag de mens die mooie wereld vol van schoonheid
slechts vervagen als een droom…
Een prachtig lied dat ons vertelt over het allereerste echtpaar dat mocht wonen in een prachtige tuin, omringd door Gods liefde en zorgen. We kunnen ons er geen voorstelling van maken hoe bijzonder dit alles geweest moet zijn voor de zondeval. Hoe Adam elke dag wandelde met God in de koelte van de avond, gewoon zij aan zij! Waarover hebben ze gesproken? Hebben ze ook samen gelachen? Om die grappige grijze roodstaart papegaai die elk woord probeerde na te zeggen? Of om de capriolen van een aapje dat superhandig van de ene boom naar de ander slingerde? Vast wel! En misschien liepen ze ook weleens gewoon in stilte, hand in hand, een Vader en zijn zoon. Want als je echt van iemand houdt dan zijn woorden eigenlijk overbodig. Dan kun je gewoon in alle stilte genieten van elkaars aanwezigheid…
Amazing Grace, gezongen door de accapella groep: Noteworthy
Het had allemaal zo mooi kunnen zijn, zo volmaakt, daar in die Hof van Eden. Als ze maar zouden hebben geluisterd naar wat God had gezegd. Ze mochten van alle bomen de vruchten eten, behalve van die ene boom. Stel je voor, een tuin vol vruchtbomen en jij kiest precies de verkeerde… En hoe vaak hebben we dat gedaan in ons leven? De verkeerde keuze gemaakt, de verkeerde afslag genomen… En ja, Adam en Eva kozen ook verkeerd, verleid door de vijand die Eva influisterde: “Als je van die boom eet dan zul je als God zijn!” Door alle eeuwen heen zien we dat mensen dat doel nastreven. We zien het al bij de Toren van Babel, we zien het bij allerlei koningen, keizers en machthebbers, allemaal verlangend om als een soort godheid aanbeden te worden. Wat worden we graag gezien, wat verlangen we ernaar om bewonderd te worden door de mensen om ons heen.
We zeggen weleens, hoogmoed komt vóór de val en in het geval van Adam en Eva was het ook een beetje zo. De slang had gezegd dat ze door het eten van die vrucht zouden worden als God zelf! Maar ongehoorzaamheid brengt niets anders voort dan pijn, verdriet, angst en schaamte. Voor het eerst in hun leven voelen ze iets wat ze nog nooit eerder hadden gekend: schuld. En die schuld brengt altijd een scheiding teweeg tussen de mens en God. En die scheiding ging niet uit van God, want Hij kwam op de gewone tijd, in de koelte van de avond gewoon naar de Hof om met zijn kinderen te zijn. Maar het waren Adam en Eva die God niet meer onder ogen durfden te komen. Ze verstopten zich tussen de struiken… Misschien zit er op dit moment ook wel iemand te luisteren en te denken, ik voel me ook een beetje zoals Adam. Ik ben ook op de vlucht, bang voor de consequenties van de dingen die ik verkeerd heb gedaan in mijn leven. Maar weerklinkt onverwachts helder toch die liefdevolle stem van een hemelse Vader die verlangt naar zijn zoon en dochter. En als Hij roept: “Adam, waar ben je?” Of vul nu gewoon je eigen naam maar in, kom dan maar tevoorschijn, ook al voel je je nog zo naakt. Hij weet toch allang achter welke struik jij je verstopt hebt. Hij weet toch allang waar jij de bal hebt misgeslagen, waar je buiten de lijntjes hebt gekleurd, waar je je best hebt gedaan om de waarheid een beetje naar jezelf toe te buigen. Hij weet het allang en wacht alleen op het moment waarop jij komt en zegt: “Vergeef me Vader, ik wil zo graag weer bij U horen!” De Bijbel leert dat als we onze zonden belijden, dat Hij ons wil vergeven.
Ik moet zomaar denken aan een verhaal dat ik eens hoorde over een jongeman die geld stal van zijn eigen vader en vervolgens de trein pakte en er vandoor ging. Hij wilde zijn eigen baas zijn, zijn eigen leven leiden. Hij deed alles waar hij zin in had, jaagde al zijn geld, of beter gezegd: het geld van zijn vader er doorheen, net zolang totdat hij helemaal aan de grond zat. En toen begon hij zich te herinneren hoe goed hij het vroeger eigenlijk had, hoe veilig het voelde om te leven onder de bescherming van zijn vader. Hij schreef een lange brief aan zijn vader waarin hij zei hoeveel spijt hij had van alles en dat hij met zijn laatste muntstukken een treinkaartje zou kopen. Het spoor liep pal langs het landgoed van zijn vaderlijk huis en vlak voor het huis stond een grote eikeboom. Hij vroeg zijn vader om – mocht hij nog welkom zijn thuis – een witte zakdoek in de boom te hangen. En ook dat hij het zou begrijpen als de zakdoek er niet zou hangen. In dat geval zou hij niet uitstappen, maar zijn reis vervolgen om nooit terug te keren. Toen hij in de buurt kwam van zijn ouderlijk huis was hij zo bang om te kijken dat hij een medereiziger vroeg om voor hem te kijken, terwijl hij zelf uit angst zijn ogen dichtgeklemd hield. Toen ze langs het huis kwamen riep zijn medereiziger: “Kijk nou toch eens! Doe je ogen open joh! Dit geloof je toch niet?!” Toen deze jongen angstig zijn ogen opende wist hij niet wat hij zag. De hele boom was niet meer te zien, omdat zijn vader alles, maar dan ook alles wat enigszins wit was uit de kast had gehaald en in de boom had gehangen: zakdoeken, lakens, kledingstukken, rollen behang, ja, je kon het zo gek niet opnoemen of het hing daar in die boom. Het was alsof alles hem toeschreeuwde: “Kom maar jongen, je bent meer dan welkom. Je mag helemaal opnieuw beginnen! Je bent nog steeds geliefd…”
Graag wil ik eindigen met de woorden van een lied dat ik ooit schreef:
Vader, houd me vast als ik de weg soms niet meer zien kan, en Uw fluisteren niet kan horen in het donkerst van de nacht. Vader sla Uw armen om mij heen totdat ook alles in mij stil wordt, mijn hart opnieuw tot rust komt, dichtbij U…
Dit was hem weer voor vandaag. We sluiten af met Claire de Lune van Debussy. Fijn dat je hebt geluisterd en hopelijk tot volgende week, zelfde tijd, zelfde zender. Mocht je willen reageren op deze uitzending dan kan dat via ronald@omroepassen.com Ik wens je een hele goede zondag toe
