Een hele goede morgen en fijn dat je weer luistert! Ik ben Ronald en hier is Andrea Bocceli met: “Because we believe”.
Ik heb het al vaker gezegd, maar Elma en ik hebben samen met onze kinderen ruim 20 jaren in het binnenland van Brazilië gewoond en gewerkt, waar we ook altijd veel met muziek deden. We hadden een zanggroep waar we mee van dorp tot dorp reden om in de straten, op de pleinen en in de lokale kerkjes de boodschap van het Evangelie te brengen door middel van zang en muziek. Daarnaast leidden we samen een groot koor van wel 60 jonge mensen. Het waren fantastische tijden waar ik met heel veel plezier aan terugdenk!
In die tijd maakte ik ook veel liederen zelf. Componeren was iets dat ik graag deed. Toen we jaren later weer in Nederland woonden was ik op de computer even wat aan het rondkijken op Youtube, op zoek naar mooie liederen, toen ik opeens een titel zag die me bekend voorkwam, namelijk: “Amanhã”, ofwel: morgen. Ik dacht nog bij mezelf, je kunt tegenwoordig geen titel meer verzinnen of hij bestaat al, want ik herinnerde me op dat moment dat ik ooit in een heel ver verleden weleens een lied had geschreven met diezelfde titel. Toch wel een beetje benieuwd naar dat nummer speelde ik hem af en wie schetst mijn verbazing? Het bleek mijn eigen compositie te zijn! Het lied dat ik jaren geleden had geschreven! Toen ik even verder keek ontdekte ik al snel dat het ooit was uitgebracht op CD door een zangeres ergens in het uiterste noorden van Brazilië en dat dit specifieke nummer alleen al op Youtube ruim een kwart miljoen kijkers had geoogst! Toen ik nog even verder zocht ontdekte ik dat zij niet de enig was, er waren talloze mensen die een filmpje hadden gepost, terwijl ze MIJN liedje zongen! Sterker nog, ik kwam op een gegeven moment een video tegen waar een hele kerk tegelijk MIJN lied zong! Hoe durfden ze, dacht ik bij mezelf! Ook vroeg ik me af hoeveel geld ik was misgelopen, simpelweg doordat ik het lied nooit had geregistreerd bij een organisatie zoals de BUMA.
Toen mijn boosheid een beetje was afgenomen ging ik eens kijken wat de luisteraars er allemaal onder hadden geschreven als commentaar. En toen werd ik stil… Er was iemand die schreef dat dit lied zijn hele jeugd had getekend en dat het zo ontzettend veel voor hem betekende. Er was een jonge vrouw die schreef dat ze altijd weer ontroerd was als ze dit lied hoorde voorbijkomen. En zo ging dat maar door. En weet je, toen realiseerde ik me dat dit helemaal nooit MIJN liedje was geweest. Het was God die het mij had toevertrouwd. Ik had het voorrecht dat ik het had mogen opschrijven en er een melodie bij had mogen bedenken. Maar het was niet van MIJ, het was van God. En Hij had het gebruikt om mensen die ik waarschijnlijk zelf nooit zal ontmoeten mee te zegenen. Bijzonder…
Dit was het liedje: “Stil” van Remco Hakkert
Psalm 137:1-4
Aan de rivieren van Babel, daar zaten wij treurend en dachten aan Sion. Aan de wilgen op de oever hingen wij onze lieren. Daar durfden onze bewakers te vragen om een lied, daar vroegen onze beulen:‘Zing voor ons een vrolijk lied uit Sion.’ Hoe zouden wij zingen een lied van de HEER op vreemde grond?
De Babyloniërs hadden de inwoners van Jeruzalem ontvoerd en meegenomen naar hun eigen land. Een land met een vreemde taal, een onbekende cultuur, andere eetgewoonten, en alsof het nog niet erg genoeg was kregen de mensen vaak ook nog eens een andere naam, denk maar aan Daniël en zijn vrienden. Alles werd hen afgenomen, zelfs hun eigen identiteit. En toen kwamen ze op een punt waarop ze hun instrumenten maar in de boom hingen. Wat had het allemaal nog voor zin? Herken je dit soort momenten? Misschien was je zelf wel iemand die graag zong vroeger, maar om de een of andere reden je lied bent kwijtgeraakt. Wie heeft jouw lied gestolen, lieve vriend of vriendin?
Wij voelen ons graag veilig en omringen ons het liefst met alles wat ons vertrouwd is. Ook binnen de kerk spelen we het liefst op safe. We vormen ons een beeld van wie Jezus is en dat beelden we uit in prachtige glas-in-lood ramen en afbeeldingen. We mystificeren God, want mystificeren voelt nu eenmaal veilig. Ik kwam in zuid Duitsland eens een kerk binnen waar allerlei beelden op een rijtje stonden van allerlei heiligverklaarden. En tot mijn verbazing stond Sint Nicolaas er ook tussen, met wapperende, lange haren en al!
Maar Jezus past niet in glas-in-lood, ligt nergens opgebaard met een mijter, is veel te beweeglijk om Zich te laten verworden tot een beeldhouwwerk en laat Zichzelf al helemaal niet als een nietszeggende steen inmetselen in het bouwwerk dat wij ‘kerk’ noemen. Hij is de Levende Hoeksteen. Hij is niet te vangen in een graf, een denominatie of een liturgie.
“Your still God” van Philippa Hanna
Jezus was zo heerlijk menselijk. Hij was volmaakt God en volmaakt Mens. De Man van Smarten had gevoel voor humor. De Vredevorst kon Zich soms best enorm opwinden. De Wonderbare Raadsman was af en toe ronduit ironisch zijn. En de Schepper van hemel en aarde neemt altijd de tijd om even een praatje met je te maken.
Ik heb het al eerder gezegd. We willen Hem zo graag in een kader passen. Ik moet denken aan Joshua, mijn kleinzoon. Hij is inmiddels 6 jaar oud, maar toen hij nog wat kleiner was raakte hij op een keer behoorlijk gefrustreerd toen hij tijdens het leggen van een puzzel een stukje tegenkwam dat maar nergens in leek te passen. Maar het is een jongen met een sterke wil en hij zou er wel voor zorgen dat het stukje zou passen, niet goedschiks? Dan maar kwaadschiks! En hij duwde met alle kracht die hij in zijn knuistjes had dat stukje in een opening die aan alle kanten klemde.
Zo had Johannes de Doper op een dag ook best wel zijn twijfels. Hij die eerst zo krachtig had uitgeroepen: “Zie het Lam Gods dat de zonde der wereld wegneemt!” zat nu in de gevangenis en zou spoedig onthoofd worden. Johannes had al zijn hoop gevestigd gehad op Jezus, maar waar was Hij nu? Was Hij nou echt de beloofde Messias of had hij zich dan toch vergist? Hij stuurde zelfs een paar van zijn volgelingen naar Jezus met die vraag…
Ik denk ook aan de Emmaüsgangers die Jezus niet eens herkenden, terwijl hij de hele weg van Jeruzalem naar het plaatsje Emmaüs nota bene naast hen liep! Waarom niet? Omdat Hij niet in hun plaatje paste. Ze zeiden het ook: “We hadden gedacht dat Hij ons volk zou bevrijden van de Romeinen”.
Je luisterde naar: “Blessings” van Laura Story
De discipelen hielden van de Jezus die wonderen deed, water in wijn veranderde, stormen tot bedaren bracht en als het zo uitkwam gewoon fluitend over het water liep. Maar een Jezus die te schande gemaakt zou worden en dan ook nog doodging? Dat puzzelstukje paste van geen kanten. Hun Jezus was succesvol. Hun Jezus was razendpopulair!
Er is niets zo triest als kinderen van God die hun instrumenten in de wilgen hebben gehangen. Als je maar lang genoeg niet zingt dan kom je er op een dag achter dat je niet eens meer weet hoe dat ook al weer moest. Herinner je je nog wat jij vroeger altijd zo graag zong? Wat was jouw lievelingslied? Wie heeft toch jouw lied gestolen…?
Ik ben eens tijdens een preek spontaan achter de piano gaan zitten en heb de mensen eraan herinnerd hoe er vroeger een radioprogramma bestond met de titel: “Herkent u deze melodie?” Weet je nog? En toen speelde ik een klein stukje van de Sound of Music, waarna ik de mensen vroegen of ze de melodie herkenden. Nou, de meesten wel volgens mij. Daarna speelde ik de begin noten van: “Unforgettable”, zo prachtig gezongen door Nat King Cole, maar er waren niet zoveel mensen die dat lied nog kenden. En tenslotte speelde ik: “Daar zijn geen grenzen” en heb ik de gemeente gezegd dat als ze zich het lied herinnerden, ze op zouden staan en het uit volle borst zouden zingen. Het was een bijzonder moment, want hoewel we tegenwoordig zoveel modernere liederen hebben, herinnerden de meesten zich nog dat prachtige lied van vroeger: Daar zijn geen grenzen aan Jezus’ macht!
Lied: “Daar zijn geen grenzen” door het Urker Visserskoor Crescendo
Nadat Paulus en Silas met stokken waren geslagen voor het oog van de hele stad werden ze met hun kapotgeslagen ruggen ruw de kerler in gesmeten. Ze hadden een potje kunnen gaan huilen, zichzelf kunnen overgeven aan zelfmedelijden, maar wat deden ze? Midden in de nacht begonnen ze te zingen! Liederen tot eer van God! En terwijl ze dat deden vond er een aardbeving plaats, waardoor alle sloten in stukken braken en de deuren als vanzelf opengingen. Wat kan een lied dan een ommekeer brengen in iemands leven.
John Newton werd geboren op 24 juli 1725 en groeide op in de omgeving van Londen. Hij had niets met de kerk of het geloof. Op jonge leeftijd verloor hij zijn moeder.
Toen hij nog maar elf jaar was, werd hij van school gehaald om bij zijn vader op een schip te werken. Jaren later, op zijn 23e, begon John te werken op een slavenschip van de Royal Navy. Hij werd er later zelfs kapitein. In die tijd was slavenhandel heel gewoon. Het werd vanuit de Bijbel goed gepraat zelfs door de kerkelijke en politieke elite. Maar deze man vond op een wonderlijke manier zijn weg naar God en zijn bekering veranderde niet alleen zijn leven, maar zette hem ook aan om de slavenhandel te verlaten en te strijden voor de afschaffing van de slavernij. Hij staat te boek als de schrijver van één van de meest bekende liederen aller tijden: “Amazing grace”, maar er wordt beweerd dat de melodie mogelijk afkomstig is van een onbekende slaaf onder in een van de schepen waarop John Newton als kapitein voer. Het is namelijk een pentatonische melodie. Je kunt de hele melodie in feite spelen op de 5 zwarte toetsen van de piano. De toonladder die door de Afrikaanse slaven werd gebruikt bestond namelijk uit vijf tonen. Je zou kunnen zeggen dat dit lied, dat miljoenen mensen over de hele wereld heeft geraakt is voortgekomen uit de ontmoeting tussen een slaaf, een slavenhandelaar en God zelf…
Psalm 40:3-4
Hij trok mij uit de kuil van het graf,
uit de modder, uit het slijk.
Hij zette mij neer op een rots,
een vaste grond voor mijn voeten.
Hij gaf mij een nieuw lied in de mond,
een lofzang voor onze God.
Mogen velen het zien vol ontzag
en vertrouwen op de HEER.
Lied: Dit was Ellen Williams met: “Amazing Grace”
Ik moet toch nog even denken aan die drie vrienden van Daniel: Sadrach, Mesach en Abednego. drie jonge mannen die ontvoerd waren uit hun eigen land en cultuur. Die moesten opgroeien in een land dat ze niet kenden, temidden van gewoonten die hen vreemd waren en een taal die ze niet verstonden. Ik noemde het al eerder, ze kregen zelfs een andere naam, want alles werd in het werk gesteld om hen te doen vergeten wie ze eigenlijk waren.
Maar toen ze op een dag samen met een enorme mensenmenigte op een vlakte stonden te kijken naar een reusachtig gouden beeld van Nebukadnezar en de opdracht kregen om ervoor te buigen, toen herinnerden ze zich maar al te goed wie ze waren en wat belangrijker was: in wie ze geloofd hadden! De koning dreigde hen in een vurige oven te gooien als ze niet zouden buigen voor zijn beeld en hun antwoord was eenvoudig: “Of God ons zal beschermen voor die oven of niet, één ding willen we wel duidelijk stellen. Wij zullen onder geen beding onze knieën buigen voor u, noch voor uw beeld, noch voor iemand anders als onze eigen God, de enige God!”
En ja, ze werden in die oven geworpen, maar toen de koning eens goed keek, zag hij dat er een vierde man bij was gekomen. Gods Zoon zelf liep samen met hen tussen de vlammen door! Afijn, ze werden uit die oven gehaald en het einde van het verhaal is dat de hele stad stonk naar de rook van die smerige oven, tot en met de boxershort van deze ijdele koning. Maar de drie vrienden? Daar zat geen luchtje aan…
En dit was hem alweer voor vandaag. We sluiten af met het lied: “Through”, gezongen door Guy Penrod. Wil je reageren op deze uitzending? Dat kan via ronald@omroepassen.com Graag tot volgende week, zelfde tijd, zelfde zender. Ik wens je een hele mooie zondag toe!
